St Kilda, 165 kilometer uit de Schotse kust, is de meest westelijke archipel van Europa, en sinds 1930 onbewoond. Naar de eilanden Hirta, Dun, Soay en Boreray is het op veel landkaarten vergeefs zoeken….

‘St Kilda in zicht!’ Kees roept het met zijn hoofd om de kajuitdeur. Zijn verzaligde blik doet me opspringen en naar mijn schoenen grijpen, al ben ik in gevecht met mijn maaginhoud. En dat terwijl de zee kalm is. ‘Kalmer kan niet’, zei de schipper gisteravond. Het was een gelukwens. St Kilda is slechts bereikbaar bij de gratie van de weersgesteldheid en die heeft menig reiziger teleurgesteld. Maar zelfs bij windkracht nul brengt een Noord-Atlantische deining je evenwichtsorganen in de war. ‘Volgende keer schoenen aanhouden’, adviseert een ervaren medereiziger.

Terwijl ik mijn lichaam voor de terugreis pillen tegen zeeziekte beloof, bedwing ik de metalen trap naar het dek. Daar staan de twaalf andere deelnemers aan deze werkexpeditie van de NTS, de National Trust for Scotland. Het is de enige manier een paar weken te verblijven op Europa’s meest westelijke archipel St Kilda, die onbewoond is sinds 1930. Naar de eilanden Hirta, Dun, Soay en Boreray is het op veel landkaarten vergeefs zoeken. Bijna 165 kilometer uit de Schotse kust valt het van de bladzijde af en veel cartografen oordelen het geen inzet waard. Read More →

Amsterdam krijgt concurrentie. Londen heeft zich opgeworpen als Gay capital of Europe. Het Brits Verkeersbureau heeft een campagne gelanceerd met de slogan ‘Groot-Brittannië, je kent het nog niet half’….

Londen heeft meer dan zeshonderd homobars, -clubs en -cafés, alsmede een aantal plekken waar beroemde homoseksuelen komen (of kwamen) zoals Virginia Woolf, Oscar Wilde, Elton John en Boy George. Doelgroep van de campagne zijn homoseksuelen in Duitsland, Australië en de Verenigde Staten, de landen waar in eerste instantie exclusief brochures worden verspreid. Daar bevinden zich volgens de statistieken de meest welgestelde homo’s en lesbiennes en om de ‘roze ponden’ is het de British Tourist Authority (BTA) te doen.

‘Door gebrek aan informatie over de bruisende Britse gay scene lopen we nu nog veel homoseksuele toeristen mis’, zegt Sophie Edwards, hoofd van BTA Promotiecampagnes. De BTA heeft becijferd dat in de Verenigde Staten ongeveer achttien miljoen homoseksuelen wonen, wier inkomen 70 procent hoger ligt dan het nationaal gemiddelde en die vier tot zes keer per jaar op vakantie gaan.

Naast Londen prijst de BTA ‘homo-vriendelijke’ etablissementen aan in elf andere Britse steden waaronder Bristol, waar in juni het Gay & Lesbian Film Festival plaatsvindt, Bournemouth (‘in trek bij oudere homoparen’, zegt de BTA) en Manchester (‘met een bloeiende gay scene in de gay village rond Canal Street’).

Het Britse Verkeersbureau heeft de start van het eerste internationale Londense Gay Film Festival gekozen als het begin van de promotiecampagne. Die draagt het keurmerk van de International Gay & Lesbian Travel Association.

Foto’s in de kantlijn van hand-in-hand lopende homostellen schetsen een rooskleurig vakantiefolder-beeld. Volgens homoseksuele Londenaren is dat wat overdreven. Openlijke affectie is niet aan te bevelen. ‘Je kunt hier geweldig uitgaan, maar in andere opzichten kun je ons land niet homo-vriendelijk noemen.’

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2702/Reizen/archief/article/detail/534444/1999/04/17/Brits-Verkeersbureau-op-zoek-naar-homoseksuele-toeristen. dhtml

Stadswandelingen zijn er in Londen legio. Ze voeren langs plaatsen waar Jack the Ripper toesloeg, de Beatles hun afscheidsconcert hielden en Oscar Wilde aan zijn oeuvre werkte….

MEER DAN aardappelpulp in zout water was het niet, maar als je geluk had, dreef er een kakkerlak of een kever in je soep. Zo had je toch nog een voedzame maaltijd.’ Na de pestepidemie, de grote brand van Londen en foto’s van verminkte prostituees is wandelgids Paul Mansfield aangeland bij verhalen over armoede. Allemaal onderdeel van een doorsnee Jack-the-Ripper-wandeling in de Engelse hoofdstad.

Voor een oude gaarkeuken aan het randje van de voormalig joodse wijk houdt hij zijn groepje wandelaars staande en wijst naar de gevel. ‘Soup kitchen for the jewish poor’ heeft iemand ooit in het natte cement gegrift, krullerig maar met zichtbaar onvaste hand. De weldoorvoede wandelaars, voornamelijk toeristen, kijken omhoog. Behalve de enkeling die een foto maakt, schuift iedereen zo dicht mogelijk naar elkaar toe. Op een stortvloed onsmakelijke feiten hadden ze min of meer gerekend, maar de waterkoude wind overvalt hen. Die rook in de tijd van Jack the Ripper naar bederf, weet Mansfield, en niet zo’n beetje ook. Open rioleringen eindigden in de Theems en de wind blies de stank vrijwel altijd naar East End, de wijk van immigranten, arbeiders en andere ongelukkigen. Wie het zich kon veroorloven, vestigde zich in West End. Eigenlijk is dat nog steeds zo, al is de stank verdwenen. Read More →

 

Schrijvers en literatuur-liefhebbers hebben bij een bezoek aan Londen vaak maar een doel: Charing Cross Road, een straat vol boekwinkels, antiquariaten en speciaalzaken, een kilometer lang….

BOEKWINKEL na boekwinkel; bijna een kilometer lang strekken ze zich uit, op Charing Cross Road in Londen, het mekka voor de literatuurliefhebber en de bibliofiel. Praktisch achter elkaar liggen Zwemmer (kunst en media), Silver Moon (Europa’s grootste vrouwenboekhandel) en Foyles – om in te verdwalen zo groot. Daarnaast zijn er de vele gespecialiseerde boekwinkels, van islam tot science fiction, en de tweedehands zaken.

Maar het aanzien van Charing Cross Road verandert. Na elke periodieke huurverhoging begint de straat steeds meer te lijken op een ordinaire Engelse ABC-lokatie; weliswaar vaak door filialen van boekwinkelketens als Dillons en Waterstone, maar zelfs deze erkennen dat Charing Cross Road z’n karakter dankt aan de individuele boekverkopers.

Charing Cross Road is een doorsnee straat die in de Amsterdamse Pijp niet zou opvallen. In 1887 moest voor aanleg van de straat een deel van de sloppen van Soho worden afgebroken. De eerste antiquariaten openden er hun deuren nog voordat de aannemer klaar was met het plaveisel dat Trafalgar Square zou verbinden met Tottenham Court Road in het noorden. Om voorbijgangers te verleiden werden boekenstalletjes op de stoep gezet. Gestaag groeide Charing Cross Road uit tot literair hart van Londen, versterkt door concurrerende boekverkopers die zich in zijstraatjes vestigden.

Read More →